Saturday, June 16, 2012

आयुष्या वर बोलू काही

जरा चुकीचे... जरा बरोबर......
जरा चुकीचे, जरा बरोबर , बोलू काही.....
चला दोस्त हो ; आयुष्या वर बोलू काही......

उगाच वळसे शब्दांचे हे देत रहा तू ..
उगाच वळसेे शब्दांचे हे देत रहा तू ....
भीडले नाहीत डोळे तोवर , बोलू काही......
चला दोस्त हो ; आयुष्या वर बोलू काही..........

तूफान पाहून तीरा वर , कुजबुज्ल्या होडया ..
तूफान पाहून तीरा वर , कुजबुज्ल्या होडया ....
पाठ फीरू दे त्याची, नंतर बोलू काही........
चला दोस्त हो ;आयुष्या वर बोलू काही..........

हवे-हवे से दुखः तुला जर, हवेच आहे ..
हवे-हवे से दुखः तुला जर, हवेच आहे ....
नको-नको से हळवे कातर, बोलू काही.......
चला दोस्त हो ; आयुष्या वर बोलू काही..........

"उदया-उदया" ची कीती काळजी , बघ रांगेतुन..
"उदया-उदया "ची कीती काळजी , बघ रांगेतुन....
"परवा" आहे "उदया"च नंतर, बोलू काही........
चला दोस्त हो ; आयुष्या वर बोलू काही..........

श्ब्द असू दे हातां मध्ये, काठी म्हनुनी..
श्ब्द असू दे हातां मध्ये, काठी म्हनुनी....
वाट आंधळी, प्र्वास खडतर ,बोलू काही .......
चला दोस्त हो , आयुष्या वर बोलू काही..........

चला दोस्त हो , आयुष्या वर बोलू काही.......... 

* संदीप खरे

कसे सरतील सये...

कसे सरतील सये, माझ्याविना दिस तुझे 
सरताना आणि सांग सलतील ना 
गुलाबाची फुलं दोन रोज रात्री डोळ्यांवर 
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना... 

पावसाच्या धारा धारा मोजताना दिस सारा 
रिते रिते मन तुझे उरे 
ओठ वर हसे हसे उरातून वेडेपिसे 
खोल खोल कोण आत झुरे 
आता जरा अळिमिळी तुझी माझी व्यथा निळी 
सोसताना सुखावुन हसशील ना, 
गुलाबाची फुलं दोन... 

कोण तुझ्या सौधातून उभे असे सामसूम 
चिडीचुप सुनसान दिवा 
आता सांज ढळेलच आणि पुन्हा छळेलच 
नभातून गोरा चांदवा 
चांदण्यांचे कोटी कण आठवांचे ओले सण 
रोज रोज निजपर भरतील ना, 
गुलाबाची फुलं दोन... 

इथे दूरदेशी माझ्या सुन्या खिडकीच्या पाशी 
जडेसर काचभर तडा
तूचतूच तुझ्यातुझ्या तुझीतुझी तुझेतुझे 
सारासारा तुझा तुझा सडा 
पडे माझ्या वाटेतून आणि मग काट्यातून 
जातानाही पायभर मखमल ना, 
गुलाबाची फुलं दोन... 

आता नाही बोलायाचे जरा जरा जगायाचे 
माळूनिया अबोलीची फुले 
देहभर हलू देत विजेवर झुलू देत 
तुझ्या माझ्या विरहाचे झुले 
जरा घन झुरु दे ना वारा गुदमरु दे ना 
तेव्हा नभ धरा सारी भिजवील ना, 

गुलाबाची फुलं दोन रोज रात्री डोळ्यांवर 
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना... 

sandeep khare

नामंजूर

जपत किनारा शीड सोडणे - नामंजूर! 
अन वार्‍याची वाट पहाणे - नामंजूर! 
मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची 
येईल त्या लाटेवर डुलणे - नामंजूर! 

मला ऋतुंची साथ नको अन् कौल नको 
मला कोठल्या शुभशकुनांची झूल नको 
मुहुर्त माझा तोच ज्याक्षणी हो इच्छा 
वेळ पाहुनि खेळ मांडणे - नामंजूर! 

माझ्याहाती विनाश माझा! कारण मी! 
मोहासाठी देह ठेवतो तारण मी! 
सुंदरतेवर होवो जगणे चक्काचूर 
मज अब्रूचे थिटे बहाणे - नामंजूर! 

रुसवे - फ़ुगवे... भांडणतंटे... लाख कळा 
आपला - तुपला हिशेब आहे हा सगळा 
रोख पावती इथेच द्यावी अन् घ्यावी 
गगनाशी नेणे गार्‍हाणे - नामंजूर! 

नीती, तत्वे... फ़सवी गणिते! दूर बरी! 
रक्तातील आदिम जिण्याची ओढ खरी! 
जगण्यासाठी रक्त वहाणे मज समजे, 
पण रक्ताचा गर्व वाहणे - नामंजूर! 

sandeep khare

देतंय कोण, देतंय कोण

चिमुकल्या चोचीमध्ये आभाळाचे गाणे
मातीतल्या कणसाला मोतीयाचे दाणे
उगवत्या उन्हाला या सोनसळी अंग
पश्चिमेच्या कागदाला केशरीया रंग
देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय... देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय...
धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, तारा...

सूर्यासाठी उषा आणि चंद्रासाठी निशा
घरी परतण्यासाठी पाखरांना दिशा
मध खाते माशी तरी सोंडेमध्ये डंख
चिकटला कोळी त्याच्या पायाखाली डिंक
देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय... देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय...
धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, तारा...

नागोबाच्या फण्यावर दहाचा आकडा
खेकड्याच्या प्रवासाचा नकाशा वाकडा
करवंदाला चिक आणि आळूला या खाज
कुणी नाही बघे तरी लाजाळूला लाज
देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय... देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय...
धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, तारा...

मूठभर जीव अन्‌ हातभर ता‍न
कोकिळेला गुरू नाही तरी गाई गान
काजव्याच्या पोटातून जळे गार दिवा
पावसाच्या अगोदर ओली होते हवा
देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय... देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय...
धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, तारा...

भिजे माती आणि उरे अत्तर हवेत
छोट्या छोट्या बियांतून पिके सारे शेत
नाजूकशा गुलाबाच्या भवतीने काटे
सरळशा खोडावर फुले दहा फाटे
देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय... देतंय कोण, देतंय कोण, देतंय कोण देतंय...
धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, धुम तारारा धुम, तारा...

गीत: संदीप खरे.
संगीत: सलिल कुलकर्णी.
स्वर: श्रेया घोषाल.

नसतेस घरी तू जेव्हा

नसतेस घरी तू जेव्हा
जीव तुटका तुटका होतो
जगण्याचे विरती धागे
संसार फाटका होतो

नभ फाटून वीज पडावी
कल्लोळ तसा ओढवतो
ही धरा दिशाहीन होते
अन्‌ चंद्र पोरका होतो

येतात उन्हे दाराशी
हिरमुसून जाती मागे
खिडकीशी थबकुन वारा
तव गंधावाचून जातो

तव मिठीत विरघळणाऱ्या
मज स्मरती लाघववेळा
श्वासाविण ह्रुदय अडावे
मी तसाच अकंतिक होतो

तू सांग सखे मज काय
मी सांगू या घरदारा ?
समईचा जीव उदास
माझ्यासह मिणमिण मिटतो

ना अजून झालो मोठा
ना स्वतंत्र अजुनी झालो
तुजवाचून उमगत जाते
तुजवाचून जन्मच अडतो !

गीत - संदीप खरे

आताशा असे हे मला काय होते


आताशा.. असे हे.. मला काय होते!!!
कुण्या काळचे , पाणी डोळ्यात येते.....
बरा बोलता बोलता , स्तब्ध होतो...
कशी शांतता , शून्य शब्दांत येते.......
आताशा.. असे हे .. मला काय होते!!!
कुण्या काळ चे , पाणी डोळ्यात येते!!!

कधी दाटु येता , पसारा घनांचा....
कसा सावला रंग , होतो मनाचा...
असे हालते .. आत हलुवार काही...
जसा सप्र्श पाण्यावरी चाँदण्याचा....

असा ऐकू येतो , क्षणाचा इशारा ...
क्षणी व्यरथ होतो ... दीशांचा पसारा...
नभातुन ज्या .. रोज जातो बुडूनी..
नभाशीच त्या... मागु जातो कीनारा....

अंदाज कुठले.. अवधान काही....
कुठे जायचे , यायचे भान नाही..
जसा गंध नीघतो, हवेच्या प्रवासा 
कुठले नकाशे.. अनुमान काही....

कशी ही अवस्था.. कुणाला कलावे..
कुणाला पुसावे.. कुणी उत्तरावे...
कीती खोल जातो, तरी तोल जातो...
असा तोल जाता.. कुणी सावरावे....

आताशा .. असे हे ..मला काय होते ....
कुण्या काळ चे ,पाणी डोळ्यात येते....
बर बोलता बोलता , स्तब्ध होतो. 
कशी शांतता शून्य शब्दांत येते... 

आताशा असे हे मला काय होते ....
कुण्या काळ चे पाणी डोळ्यात येते..... 

sandeep khare

क्षितिजाच्या पार


क्षितिजाच्या पार वेड्या संध्येचे घरटे
वेड्या संध्येच्या अंगणी रात थरथरते
कुणी जा दूर तशी मनी हूरहूर
रात ओलावत सूर वात मालवते...

आता बोलायाला कोण संगे चालायाला कोण
कोण टाकेल जीवाचे ओवाळून लिंबलोण
पायरीला ठसे दार खुले छत पिसे
कुण्या उडल्या राव्याचे गीत घर भरते...

आता विझवेल दिवा सांज कापऱ्या हातांनी
आणि आभाळाचे गूज चंद्र सांगेल खुणांनी
पडतील कुणी पुन्हा भरतील डोळे
पुन्हा पुसतील पाणी हात थरथरते...

मनी जागा एक जोगी त्याचे आभाळ फाटके
त्याचा दिशांचा पिंजरा त्याच्या झोळीत चटके
भिजलेली माती त्याचे हललेले मूळ
त्याचे क्षितिजाचे कूळ त्या चालवते...


सांज अबोला अबोला सांज कल्लॊळ कल्लॊळ
सांज जोगीण विरागी सांज साजीरी वेल्हाळ
सांजेवर फूल गंध मौनाचा हवेत
दूर लागले गावात दीप फरफरते...

~
संदीप खरे